We kunnen het hebben over hele zware kost - de invasie, de verstoringen en beperkingen. Dan kan allemaal.
De andere kant wuif ik zeker niet weg, dat moet ook zeker onder de aandacht komen.

Wat opent, laat ook (in)direct iets zien, wat verborgen zit en welke krachten tegenwerken.
De één kan niet zonder de ander en het gaat allemaal om timing.

Wat is het datgene waar je hart van gaat stromen, waar je plezier aan beleeft en wat je laat springen!?
Waar zitten de openingen die je in actie zetten? Wat wil dolgraag naar buitenkomen, waar zit de meeste weerstand?
En kan je ook datgene wat je net wilde doen loslaten?

Om dicht bij onszelf te komen, kan je helemaal naar binnen keren. Terug trekken uit de digitaliteit en in verbinding met de natuur. Met een organische omgeving, zonder te veel "denken-denken". 

Voor mij kan een wandeling, een samenkomst heel openent zijn. Bewust voel ik waar ik naar toe mag bewegen. Wanneer ik weerstand ervaar kan het maar zo zijn dat ik de goeie richting op ga. Maar ook dat kan een spel zijn die bewust ingezet kan worden. Alles draait hier om timing, voelen en bewegen.

Veelal zijn we niet bewust wat komen gaat of kunnen we niet verder voelen. Wat niet persé verkeerd hoeft te zijn. Stel je kan tijdlijnen zien - en wie zegt dat die tijdlijn klopt? Welke mogelijkheden worden dan uitzicht gehouden?

Door spontaan te bewegen en jezelf compleet vrij te maken van welke gedachte en emotie dan ook. Weet je welke richting je op moet.

Je voelt haarfijn aan en je beweegt als water in een beekje. De éne keer breek je door, de andere keer ga je er om heen. Heel bewust kies je een route uit, met meerdere mogelijkheden.