Dag mooi krachtig mens!

Ik hoef je niet uit te leggen in wat voor tijden we leven. Dat is in jezelf te ervaren en wat er buiten ons gebeurd, zowel in zicht als buiten ons bereik.

Door de vele bewegingen kunnen we ons zelf verliezen, we krijgen gedachtes, kunnen meningen vormen en voor je het weet zit je vast aan een beeld wat misschien helemaal niet klopt.

Mijn vraag in dit nu moment is dan “Wat zou er gebeuren als wij de situatie aanvaarden, zowel intern als extern in ons bewustzijn?”

Een ziekte, een aandoening, een gebeurtenis. Wat zou er gebeuren als jij die volledig vanuit jouw diepste zijn, zowel mentaal, emotioneel als fysiek aanvaard?

Zou deze aanvaarding dan ruimte kunnen maken om anders te kijken, zou er dan openingen ontstaan om anders te voelen en de ander of jezelf echt als MENS kunnen aanschouwen en accepteren?

Ben jij in staat om naar jezelf en de ander te kjken als mens, als een onsterfelijk wezen van heelheid, eenheid, dankbaarheid en een onbegrensde bron van liefde?

Zelf loop ik tegen mijn eigen stukken aan en laat ik mij ook soms leiden door vooroordelen. Een verstoring in mijn lichaam, een verstoring in contact of door een ander wezen of programma die mij op dat moment aanstuurt (het vraagt enorme alertheid).

Deze kan ik niet altijd in het moment pareren. Hierdoor moet ik mij vaak even terug trekken, uit de situatie, om vanuit een neutraliteit weer in te stappen en contact te maken met wat er gebeurd.

Het voelt als hard werken, telkens weer mijn bewustzijn uitlijnen en ontdoen van programma’s, indrukken of allerlei andere informatie die ik tot mij neem; bewust of onbewust. Maar dit harde werken geeft ook ruimte. Het maakt openingen voor mijn groter bewustzijn, die steeds dieper in mij kan verankeren.

Op allerlei lagen voel ik dat de matrix schaakt en ik schaak mee. De ene keer ben ik net een stapje voor en de andere keer wordt ik “schaak” gezet. Hoe frustrerend dat ook kan zijn, aanvaard ik deze stap, het is niet dat ik op dat moment er door kan breken; het momentum is geweest.

Aanvaarden is wat anders dan accepteren. Dit verschil heb ik voor mijzelf moeten voelen en ervaren. Acceptatie voelt voor mij als “je er bjj neerleggen, het is niet anders” . Misschien is dit ook wel de reden waarom ik niet in aardse termen competitief ben, om dat ik een heel ander spel speel (een leuke vraag voor mijn eigen onderzoek).

De “allergieën en intoleranties” die ik ervaar heb ik nooit kunnen accepteren, ik heb ze aanvaard. Dit is voor nu hoe het werkt, maar ik ga hoe dan ook de ruimte vinden dat ik ze neutraliseer. En dat is voor een enorm groot deel gelukt.

Kan jij je eigen verstoringen aanvaarden? Kan jij aanvaarden dat een verstoring een tijdelijk “probleem” kan zijn (ook al kunnen deze jaren duren)? En kan jij de verstoring bij de ander aanvaarden, hoe bizar de situatie ook mag zijn?

Jij, ik en de ander wij zijn hier als mens aanwezig en vanuit mens-zijn met een enorm kosmisch bewustzijn zijn wij hier om te doorzien wat er gebeurd. Ieders vanuit eigen onderzoek, eigen ervaringen en op een eigen manier.

Wij, jij en ik zijn het voorbeeld dat het anders kan en mag zijn.

Stel jezelf de vraag wat in mij aanvaard ik? Wat in mij zet mij vast en waar voel ik de ruimte om deze verstoring te ontkoppelen?

Graag kijk en puzzel ik met je mee en gaan we de openingen in jouw bewustzijn onderzoeken.