Hoe beweeg je in een maatschappij die kaders vraagt? Hoe beweeg je in een gelaagde realiteit die grenzen stelt en plafonds zet?

Stel je hebt een (spirituele/energetische/systemische) ervaring die je laat ervaren dat je opent — dat je van iets loskomt. Dit ervaar je als “wauw”, wat fijn en bijzonder is. Deze vrijheid, deze teachings of modellen laten je bewegen: bewegen met de ervaring dat jij je steeds vrijer gaat voelen. Maar klopt dat of word je vastgezet?

Er zijn vele (spirituele) systemen in deze realiteit ontwikkeld die voor de matrix perfect werken. Zonder dat je het doorhebt, word je vastgezet; je komt als het ware tegen een plafond aan – tot hier en niet verder – dit is jouw speelruimte.

Elk systeem of teaching dient een bepaald veld. Je hebt de verezen meesters, religies, sjamanisme, bepaalde ceremonies, therapieën, persoonlijkheidsmodellen, etc. In eerste instantie voel je dat je open gaat; er gebeurt iets, er wordt iets weggenomen of je geeft iets weg. Dat voelt als bevrijdend, en tegelijk wordt er ook iets afgenomen. Je levenskracht of creatiekracht lijkt toe te nemen, maar de schijn bedriegt. Je komt knetterhard tegen een plafond aan. Onbewust faciliteer je een veld dat niets met een vrije wereld te maken heeft. Zij, wie het ook zijn, willen zelf ook in stand worden gehouden. De matrix “moet” blijven functioneren zoals ze altijd heeft gedaan, en daarom creëert ze constant nieuwe systemen en ontwerpen.

Het gaat mij niet om wat je doet, goed of fout. Daar heb ik geen mening over en daar mag ik überhaupt niet over oordelen. Ik neem alleen waar en zie de verdichting van een potentiële kracht (en natuurlijk heb ik ook mijn blinde vlekken).

Met mijn bewustzijn kan ik jouw veld betreden en van daaruit meekijken. Ook de voorgeprogrammeerde informatie wordt dan zichtbaar. Dit vraagt van mij alertheid en constant voelen, doorvoelen en kijken; klopt dit, en/of welk veld wordt nu gefaciliteerd én vanuit waar beweeg ik?

Dit maakt dat ik het uitdagend vind om te benoemen wat ik zie. Immers wil ik jou niet vastzetten met een waarneming die ik heb. Het zou vanuit jou moeten komen.

En dat is lastig, want wat als je dat niet ziet of voelt? Dan vertel ik jou, of er wordt een appel op gedaan om te delen wat ik waarneem. Meestal weet of voel je zelf wat er komen gaat. Datgene wat ik dan zeg, resoneert en daarmee kan het bewegen – of het resoneert niet en dan gaan we kijken naar een andere opening. Hoe dan ook, het is in beweging en daar gaat het om: het vrij laten bewegen.

Wat men vaak niet doorheeft, en wat ik wel ervaar, is de hoeveelheid informatie die men draagt en tot zich heeft genomen. Waar ben jij dan nog? Dit maakt dat ik mij soms in een soort moeras begeef en daardoor heen kan bewegen. Dat doe ik alleen als ik voel dat er talloze openingen zijn, en dat is soms niet in het tijdsbestek waar ruimte voor gemaak is. Met als gevolg dat er in een eerste ontmoeting geen opening wordt ervaren. Waarbij een programma aan kan gaan en voor je het weet zit je weer vast.

Ik ben niet iemand die voor jou het probleem oplost; ik kan je een richting geven, meer niet.

Mijn vraag aan jou: ben jij bereid alle informatie die je tot je hebt genomen – inclusief die van mij – los te laten en te verwijderen uit je systeem, zodat je vanuit een nieuw nu‑moment de vraag die je hebt opnieuw kunt bekijken in volledige vrijheid, zonder kaders?

Zodat je vanuit jouw unieke gevoel en waarneming hier vrij kunt bewegen en de antwoorden in jezelf kunt openen.

Deze maatschappij vraagt kaders. Zoals ik het nu zie en ervaar heb je hier een aantal mogelijkheden in.

Je beweegt vrolijk mee met wat er gevraagd wordt.

Je schopt tegen het systeem aan en gaat de strijd aan.

Je bent in onderzoek hoe hierin vrij te bewegen.

Je bent vrijer (echt vrij gaat niet, je bent immers hier) en jij kiest heel bewust op jouw manier hoe je hierin beweegt.

Uiteindelijk is het een levensstijl, levenswijze waarin jij van realiteit verschuift en steeds losser van de matrix komt te staan. Je staat er niet meer in, maar kan het aanschouwen.